Ne var ki kara kış bir geldi mi, pir gelir.
Kop Dağı kapanır, Zigana yol vermez.
Bayburt bir anda ortada kalır;
Bir başına ama dimdik.
Bu şehir kışla sınanmıştır, sabırla büyümüştür.

Eskiden atlı kızaklar vardı.
Şehir merkezinde sobalar yanardı.
Çocuklar ayaklarıyla kayarak çarşıya inerdi.
Bugün o günlerden geriye birkaç duman, birkaç hatıra kaldı.

Bir zamanlar Mustafa Ahıskalıoğlu kış için türkü yakardı:
“Kara basma iz olur, mendilinde kar getir…”
O türküler TRT radyolarından yayılır, Bayburt’un ayazı bütün Türkiye’ye ulaşırdı.

Kış gelince kestaneciler çıkar ortaya:
“Hava çok soğuk,
Kestane kebap,
Kazanç helal,
Yemesi sevap…”

Ama kış herkese aynı düşmez.
En delikanlı mevsimdir kış, eyvallah…
Fakat garibanı ezer.
Kış gelir, fakir ağlar.
Baba bir ekmek arar.
Ananın tenceresi boş, yüreği kaynar.
Çocuklar sıcak yatak sorar.
Gece olur, düşler donar.
Rüyada bile bir soba yanar.

Bayburt soğuk memlekettir ama içinde sıcak insanlar yaşar.
Vatanına, milletine bağlıdır bu şehir.
Şehitler yurdudur, Dede Korkut diyarıdır.
Bir yanı gurbet, bir yanı hasret…
Göç verir ama unutmaz.

Saat Kulesi zamanı unutmuştur sanki.
Bir yanında hamam, bir yanında Yakutiye Camii.
Soğuk demirde bir güvercin, boynu bükük ikindi ezanını dinler.
Ahşap pervazları özler.

Ne eski kışlar kaldı,
Ne eski dostluklar.
Ama özlem hâlâ taze.

Bir kış günü…
Lapa lapa kar yağarken üşüdüğümü fark ettim.
Bir sigara yaktım.
Ne sigara ısıttı içimi,
Ne kar sildi geçmişimin izlerini.

Millete +17 derece Akdeniz akşamları düşerken,
Bize -17 derece Bayburt kışları düşer.
Ama biz yine umut ederiz.
Çünkü biliriz:
Kalsan bir derttir,
Gitsen gurbet…

Bayburt soğuğa alışmıştır.
Ama umuttan vazgeçmez.
Bu yüzden hâlâ yaşanacak bir şehirdir.

Naci Ahıskalıoğlu