Memleket hasreti göğsümü dağlar
Gitmeme müsade etmiyor dağlar
Her garip vatanım diyerek ağlar
Böyle kurulmuş bu düzen Ankara

Kime anlattıysam sus dedi bana
Tam lafa başlarken kes dedi bana
Bu dert bir sana mı has dedi bana
Sende noksan mıdır izan Ankara?

Bir zindan bu şehir kirli ve puslu
Çaresiz kalmışım yüreğim yaslı
Nefes aldırmıyor havası hisli
İklimi dört mevsim Hazan Ankara

Allah'ım mahsunluk canıma yetti
Yağmur gibi yaşlar gözümden aktı
Hidettim yüzümde şimşekler çaktı
Öfkemle kaynayan kazan Ankara

Uykuya yatarım düşüm huzursuz
Sabaha kalkarım başım huzursuz
Hülyaya dalarım neşem huzursuz
Gerçeği hayalden süzen Ankara

Bana geri verin çocukluğumu
Gençlik çağımdaki yüz aklığımı
Bayburt unuttu benim yokluğumu
Sılamla aramı bozan Ankara

İnsanlar keyifsiz, sokaklar ıssız
Taştan heykel gibi tüm herkes hissiz
Kalpler fırtınalı, ağızlar sessiz
Dört yanı kuşatmış hüzün Ankara

Gurbet elde her şey mübah diyoruz
Sabrediyor, isyan günah diyoruz
Şafak söker vakit sabah diyoruz
Duyulmuyor burdan ezan Ankara

Bir kültür ölüyor göz göre göre
Bunlar biz değiliz bu hangi yöre?
Ne ahlak yaşıyor ne din ne töre
Nasıl kızarmıyor yüzün Ankara?

Söyleyecek başka sözüm kalmadı
Yürüdüğüm yolda izim kalmadı
Kimseye bakacak yüzüm kalmadı
Ölüm fermanımı yazan Ankara...