Vatan namus borcudur geldik asker ocağına
Ama ne var ki düştük gurbet kucağına
Hasret kaldık bayram günü baba ocağına
Cehreler dökük, kollar hasret sevgi kucağına

Yılların yükünü çekmiş gibi virane gönüller
Seveni yokmuş gibi suskun, söylemez diller
Öyle yorgun ki eller, prangaya bağlı bilekler
Bilmem ne zaman biter gurbetteki  çileler

Tadamazlar gurbette bayramın en tatlı anını
Sanki beyinlerde bir sülük, emer durur kanını
Belki o an dua edersin, yarap al benim canımı
İsyan  edip o mübarek günde alırsın günahın

Her bayram geldikçe hatırlarım çocukluğumu
Her bayram ayrı kaldıkça, hissederim yokluğunu
Yanımda olsan, bilirim açlığını tokluğunu
Ayrılığı bilirsin sende, anlarsın haklılığımı

Öpemedim babamın anamın mübarek ellerinden
Söz söyleseydi bacım gülerdim onun sözlerinden           
Öpüyorum kardeşlerim hepinizin gözlerinden
Üzülüp ağlamayın bu aşığın  acıklı sözlerinden