Hayatın en güzel tarafı, insanı köklerine bağlayan anlarla karşılaşmak… İşte öyle bir gündü. Kapımda Kıbrıs gazimiz Seyfettin Karadeniz ağabeyim belirdi. Uzun yıllar İzmit’te yaşamış, ama yüreği hep Bayburt’ta kalmış. Bundan tam bir yıl önce yeniden baba ocağına dönmüş ve “Ömrümün kalan kısmını memleketimde geçirmek istiyorum” dedi.

Üzerinde pırıl pırıl elbisesi, göğsünde parlayan madalyaları vardı. Onlara bakınca, sanki kelimesiz bir destan okunuyordu. O madalyalar, genç yaşta cephede verilen mücadeleyi, vatan için dökülen teri ve duaları anlatıyordu.

Bir yanında Bayburt Valimiz Mustafa Eldivan, diğer yanında kıymetli abim Fikret Çin de vardı. Oturduk, tanıştık, sohbet ettik. Sözler arasında öyle bir huzur, öyle bir gurur vardı ki… İnsan sadece dinlemekle bile şükrediyordu. Sohbetin sonunda bir hatıra fotoğrafı çektik; o anı ölümsüzleştirdik.

Bugün bir gazinin elini sıkmanın, onunla göz göze konuşmanın verdiği mutluluğu yaşıyorum. Rabbim gazimize sağlıklı, huzurlu ve uzun ömürler nasip etsin. Onlar bizim yaşayan tarihimiz, baş tacımızdır.

Varlıklarıyla bizlere güç veren tüm gazilerimize hürmetle.

Naci Ahıskalıoğlu