Ulu Çınar ve Yedi Dalın Hikayesi Bir zamanlar, ulu bir dağın yamacında, gökyüzüne uzanan yaşlı ve heybetli bir Çınar Ağacı vardı. Kökleri toprağın en derin katmanlarına işlemişti; o kadar derindi ki, nerede başladığını kimse hatırlamıyordu. İşte o çınar, bizim "Türklüğümüz" idi. Bu çınarın gövdesi tek, sağlam ve güçlüydü. Ama gövdesinden yedi farklı yöne uzanan, her biri ayrı bir rüzgârla büyümüş yedi ana dalı vardı.
Bu dallar; tarihten, destanlardan, acılardan ve zaferlerden süzülerek gelmiş, her biri Türk milletinin farklı coğrafyalarda yaşayan, farklı lehçeler konuşan, ama aynı kökten beslenen kollarıydı. Bir gün, küçük bir rüzgâr bu dallardan birine fısıldadı: "Sen neden diğerlerinden farklı yöne uzuyorsun? Senin yaprağın neden biraz daha farklı şekilli?" Dal, rüzgâra gülümsedi ve yanıtladı: "Benim yönüm farklı olabilir, yaprağımın şekli farklı olabilir. Ama dikkat et, içimde akan özsu aynıdır.
Gücü aldığım kök, yüzlerce yıl önce Oğuz Kağan'ın, Alparslan'ın, Fatih'in, Atatürk'ün ruhunu taşıyan aynı topraktır." O sırada, ağacın tepesine bir kartal kondu. Kartal, yedi dala da baktı ve bilgece konuştu: "Evlatlarım! Unutmayın, bir masa tek bir tahtadan yapılabilir. Ama o masayı sağlam ve yıkılmaz yapan, yedi farklı ayağın onu farklı yönlerden tutmasıdır. Sizin farklılıklarınız, zayıflığınız değil; tam tersine gövdenin direncidir. Birinizin kışını, diğeri bahar ile dengeler. Birinizin acısını, diğeri zaferle dindirir." Kartalın sözüyle dallar, o an birbirlerinden ne kadar uzakta olurlarsa olsunlar, köklerinde birleştiklerini hissettiler.
İşte çocuklar, Türklük de budur. Birbirinden ayrı görünen, ayrı coğrafyalarda yaşayan tüm Türk soyları, aynı ulu ve sağlam kökten beslenir. Bizi yücelten, tek bir bayrak altında, tek bir ruhta toplandığımızda gösterdiğimiz birlik ve beraberliktir. Kökünüze sahip çıkın, o yedi dalın her birini sevin ve asla unutmayın: Birleşirsek çınar, ayrılırsak dal oluruz. Umarım torunlarınıza bu hikâye bir fikir verir. Babür Ali Yaşar Eğitimci/Araştırmacı
